Commodore 64

Historia komputera Commodore

Początki…

Commodore 64 (C64) wywodzi się od pierwszego mikrokomputera tej firmy o nazwie PET, który powstał w roku 1977 jako jeden z pierwszych – obok Apple i TRS-80 – mikrokomputerów osobistych na świecie. Był on zbudowany na mikroprocesorze 6502 pochodzącym z firmy MOS Technology. Organizacja mikrokomputera Commodore 64 ma wiele wspólnego z organizacją następnego popularnego mikrokomputera firmy Commodore – VIC-20 znanego na rynku europejskim VC20, który pojawił się w roku 1981, na rok przed Commodore 64. Sam Commodore 64 pojawił się w 1982 roku.

Budowa Commodore 64

Commodore 64 Wewnątrz C64 znajduje się mikroprocesor 6510 – nowsza wersja mikroprocesora 6502, która umożliwia „zmianę organizacji” mikrokomputera. Większość mikrokomputerów jest wyposażona w dwa zasadnicze programy: program koordynujący działanie poszczególnych elementów systemu mikrokomputerowego – zwanym systemem operacyjnym – i program tłumaczący instrukcje w języku Basic na rozkazy w kodzie maszynowym – zwany interpretatorem Basicu. Programy te są przechowywane w pamięci stałej ROM, a resztę możliwej pamięci stanowi pamięć o dostępie swobodnym RAM wykorzystywana do przechowywania programów w języku Basic lub w języku asemblera (w C64 przeznaczono na ten cel 38 KB oraz 4 KB wyłącznie na programy w języku asemblera). Mikroprocesor 6510 może „odłączyć” program interpretatora Basicu i systemu operacyjnego oraz przeznaczyć całe 64 KB pamięci RAM na programy w języku wewnętrznym.

Commodore 64 wyróżnia się spośród starszych i współcześnie z nim zaprojektowanych mikrokomputerów dodatkowymi możliwościami graficznymi – wprowadzano w jego grafice wysokorozdzielczej definiowanie obiektów ruchomych, tzw. „duszków” (ang.sprite), umożliwiających szybką i prostą animację. Wyposażono go również w wyjątkowo dobry generator dźwięku.

Co było potem….

Commodore C-128 W roku 1983 wprowadzono do produkcji mikroprocesor SX 64 stanowiący połączenie mikrokomputera C64 i jego urządzenia dyskowego VC 1541 w jednej obudowie z monitorem. W roku 1984 pojawił się na rynku mikrokomputer Plus/4 z rozszerzonym interpretatorem Basicu (Basic 3.5 zamiast 2.0) i czterema – stąd nazwa – dodatkowymi programami przechowywanymi w pamięci ROM, a przeznaczonymi do edycji tekstów, obliczeń tabelarycznych, przechowywania danych i sporządzania wykresów. W tym też roku ukazały się pierwsze mikrokomputery C16 i C116 pomyślane jako następcy popularnego VIC-20, wyposażone w interpretator Basicu 3.5 i pamięć RAM o pojemności 16 KB. Wreszcie w roku 1985 rozpoczęto produkcję C128 – bezpośredniego następcy C64. Komputer ten ma trzy tryby pracy, w tym jeden identyczny ze sposobem pracy C64, drugi wykorzystujący interepretator Basicu 7.0 i rozszerzoną do 128 KB pamięć RAM oraz trzeci umożliwiający pracę pod szeroko rozpowszechnionym systemem operacyjnym CP/M. Jednak żaden z tych mikrokomputerów nie zyskał popularności C64. Sławę swoją zawdzięcza on nie tylko dobrym jak na swoje czasy parametry użytkowe, łatwości sprzęgania z urządzeniami zewnętrznymi, ale przede wszystkim jest ona rezultatem bogatego, taniego i powszechnie dostępnego oprogramowania.

Face lifing na koniec

W połowie roku 1986 firma Commodore przeprowadziła „face lifting” mikrokomputera C64 umieszC64 IIczając go w nowej obudowie podobnej do C128 i sprzedając jako Commodore 64 C wraz z nowym systemem operacyjnym o nazwie GEOS. System ten jest wzorowany na systemie mikrokomputera Macintosh jest ładowany z dyskietki. Wybór rodzaju pracy następuje po wprowadzeniu specjalnego znacznika sterowanego za pomocą drążka sterowniczego lub myszki na odpowiedni dla tej opcji piktogram.


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *